ამ ქვეყნის ხელისუფლებაში ბიუჯეტის შევსების ერთ-ერთ წყაროდ ტურიზმის განვითარებას თვლიან. მაგრამ, არავინ ითვალისწინებს, რომ სხვა დანარჩენი სფეროების განუვითარებლობის შემთხვევაში, ტურიზმის განვითარება თუნდაც უძველსი ისტორიის საქართველოში უბრალოდ ძნელია.
ქვეყანა, რომელმაც პრიორიტეტად ტურიზმი დაისახა, სულ მცირე საომარ ვითარებაში არ უნდა იყოს.
გარდა ამისა, მოსახლეობის კულტურა, მომსახურების ფორმა, სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურა და საკვები პროდუქტები ევროპული თუ არა, საშუალოზე მაღალი დონის აუცილებლად უნდა იყოს. ბოლოს და ბოლოს ტურისტი მხოლოდ 5 ვარსკვლავიანი სასტუმროსთვის არ იხარჯება და არც სასატუმროში მისთვის გასაგებ ინგლისურ ენაზე მოლაპარაკე თანამშრომლის ეშხით მოგზაურობს.
რა რეალობაა სხვა მხრივ საქართველოში?
_ მძიმე იმპერიულმა წარსულმა, არასწორმა თანამედროვე განათლების სისტემამ და არასწორმა თანამედროვე ეკონომიკურმა პოლიტიკამ მოსახლეობას არაჯანსაღი მენტალობა და ურთიერთობის აგრესიული ფორმა ჩამოუყალიბა.
ყველას და ყველაფრის მიმართ გამოჩენილი არაკეთილგანწყობა, საუბრის უკიდურესად დაძაბული მანერა და აგრესიული ურთიერთობები, რაც ძველთან ერთად ახალ თაობასაც ახასიათებს, ლამის საქართველოს საფირმო ნიშნად იქცა. (სხვათაშორის, ამ ქვეყნის ახალგაზრდების ურთიერთობის ფორმები ძალიან საინტერესო ფენომენია და გამოსაკვლევად საინტერესო).
არანაკლებ საინტერესოა პოლიცია. მართალია წესით ის სხვის სიმშიდეს და სხვის უფლებას უნდა იცავდს, მაგრამ თავადვეა იმდენად ხმაურიანი და თავადვე იმდენად არღვევს სხვისი სიმშვიდის უფელბას, რომ ნელ-ნელა საბჭოთა მილიციელს ემსგავსება. (სხვათაშორის ევროპულ ქვეყნებში ციმციმა ნათურას, რომელიც საქართველოს საპატრულო პოლიციის მანქანებს მუდმივად უნთიათ, მხოლოდ საგანგებო მდგომარეობაში იყენებენ).
არაცივილური ფონია სატრანსპორტო მომსახურების სფეროშიც. საქართველოში, სადაც მოძრაობის წესებს მძღოლების ძალიან მცირე ნაწილი იცავს, უცხოეთის მოქალაქეებს ავტომანქანის მართვა უჭირთ. დედაქალაქიდან რეგიონში გამგზავრების სურვილის შემთხვევაში კი `ოკრიბას~ ავტოსადგურის მომსახურეობა მათი ტურისტული სიამოვნებისთვის მეტისმეტად არაკომფორტული რეალობაა.
რაც შეეხება ბიოპროდუქტიულ საკვებს, ევროპის მოქლაქისთვის ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ამ მხრივ საქართველოს უნიკლური ბუნებრივი შესაძლებლობები აქვს, მაგრამ გამოუყენებელი და შეუსწავლელი. და არც სოფლის მეურნეობის განვითარებაა ამ ქვეყანის პრიორიტეტული დარგი.
მართალია, სიძველე საქართველოში ძალიან მომხიბვლელია და ტურიზმის განვითარებისთვის უნიკალურიც, მაგრამ უცხოელისთვის ამ სიძველის მიწოდებას ფორმა და გემოვნება სჭირდება. ამ ქვეყანაში კი მიწოდების ფორმის და გემოვნების დასახვეწად ჯერ არაფერი კეთდება
ეკა აბრამიშვილი
